دست نوشته های تنهایی هایم

---
نویسنده : مهسا میرهاشمی - ساعت ۱:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٦/۳٠
 

کاش مي دانستم دنيا با همه وسعتش بي تو جايي براي ماندن ندارد.

اشک چشمانم هر شب سراغت را از کوير گونه هايم مي گيرد.

 اي که ديدگانم از دل تنهايي تو الفباي اشک ريختن را آموخته اند

و لحظه هاي گريانم با کوچ تو روان گشته اند ؟

چرا از کوچه دلتنگي هايم گذر نمي کني و براي چشمان مانده به راهم دستي تکان نمي دهي؟

 بي تو قناريها خوش آواز نيستند

و آسمان چشمانم هميشه باراني است

 بي تو من درختي خشکيده در پاييزم


 
 
-----
نویسنده : مهسا میرهاشمی - ساعت ۸:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/٦/٢٩
 

درشکه ای میخواهم سیاه

تا یاد تورا با خود ببرد

اما نه ...  نه  ...

یاد تو بماند

مرا با خود ببرد.


 
 
امروز
نویسنده : مهسا میرهاشمی - ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٦/٢٤
 

و من امروز... باز عاشق خواهم شد ...  بی آنکه درس بگیرم از گذشته

و باز فردا تنها خواهم ماند...

چه زندگی زیبایی!!! ...


 
 
مهدی سهيلی
نویسنده : مهسا میرهاشمی - ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٦/۱٩
 

ای آرزوی من!

تو آن همای بخت منی کز دیار دور

پر پر زنان به کلبه من پر کشیده ای

      بر بامم ای پرنده عرشی خوش آمدی   

                                                        در کلبه ام بمان!

ای آنکه هم چو من

یک آشیانه گرم محبت ندیده ای

با من بمان که من

   یک عمر بی امید همراه هر نسیم در گلزاز عشقها

 در جستجوی یک گل خوشبو شتافتم

می خواستم گلی که دهد بوی آرزو

                                                              اما نیافتم

شبهای بس دراز 

                             با دید گان مات

                                                        بر مرکب خیال نشستم امیدوار

می خواستم ستاره امید خویش را

                                                          اما نیافتم

بس روزهای تلخ 

 غمگین ونامراد

همراه موجهای خروشان و بی امان

  تا عمق بی کرانه دریا شتافتم

           شاید بیابم آن گوهری را که خواستم

                                                    اما نیافتم

امروز یافتم

گمگشته ای که در طلبش عمر من گذشت

اکنون نشسته مرا روبرو تویی

                            آنکس که بود همره باد سحر منم

                                       آن گل که داشت بوی خوش آرزو تویی

دیگر شبانه تیره نپویم در آسمان

                           تو آن ستاره ای که نشستی به دامنم

همراه موج در دل دریا نمی روم

                       تک گوهرم تویی که شدی زیب گردنم

ای آرزوی من

نوشین لبی که جان به تنم میدمد تویی

عمر منی که تاب و توان داده ای به من

                                   با من بمان که روشنی بخت من ز توست

                                   آری تویی که بخت جوان داده ای به من