دست نوشته های تنهایی هایم

مهدی سهيلی
نویسنده : مهسا میرهاشمی - ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٦/۱٩
 

ای آرزوی من!

تو آن همای بخت منی کز دیار دور

پر پر زنان به کلبه من پر کشیده ای

      بر بامم ای پرنده عرشی خوش آمدی   

                                                        در کلبه ام بمان!

ای آنکه هم چو من

یک آشیانه گرم محبت ندیده ای

با من بمان که من

   یک عمر بی امید همراه هر نسیم در گلزاز عشقها

 در جستجوی یک گل خوشبو شتافتم

می خواستم گلی که دهد بوی آرزو

                                                              اما نیافتم

شبهای بس دراز 

                             با دید گان مات

                                                        بر مرکب خیال نشستم امیدوار

می خواستم ستاره امید خویش را

                                                          اما نیافتم

بس روزهای تلخ 

 غمگین ونامراد

همراه موجهای خروشان و بی امان

  تا عمق بی کرانه دریا شتافتم

           شاید بیابم آن گوهری را که خواستم

                                                    اما نیافتم

امروز یافتم

گمگشته ای که در طلبش عمر من گذشت

اکنون نشسته مرا روبرو تویی

                            آنکس که بود همره باد سحر منم

                                       آن گل که داشت بوی خوش آرزو تویی

دیگر شبانه تیره نپویم در آسمان

                           تو آن ستاره ای که نشستی به دامنم

همراه موج در دل دریا نمی روم

                       تک گوهرم تویی که شدی زیب گردنم

ای آرزوی من

نوشین لبی که جان به تنم میدمد تویی

عمر منی که تاب و توان داده ای به من

                                   با من بمان که روشنی بخت من ز توست

                                   آری تویی که بخت جوان داده ای به من